W centralnej części wsi, w otoczeniu parku dworskiego z I poł. XIX w. zlokalizowany jest dwór klasycystyczny, wzniesiony w 1809 r. przez ówczesnego właściciela Stefana Olszowskiego. Po Olszowskim, następnym właścicielem dóbr dworskich była córka Joanna, która wyszła za Antoniego Kretkowskiego.
Budynek murowany z cegły ceramicznej na planie prostokąta z płytkim ryzalitem na osi od strony frontu, na którym znajduje się balkon wsparty na dwóch kolumnach. Obiekt jest jednokondygnacyjny z zagospodarowanym poddaszem, przykryty wysokim dachem naczółkowym. Majątek posiadał gorzelnię, która przed wojną miała największy kontyngent w byłej guberni kaliskiej. Na jej terenie znajdowała się waga wozowa i spichrz. Do Parsk należał przyległy folwark Łyków, położony podobnie jak Parski nad rzeką Ner. Po wojnie była tu jeszcze stajnia cugowa, stodoła i oficyna. Obecnie pozostał dwór, będący własnością Pań Kretkowskich, działająca nadal gorzelnia, która jest własnością prywatną. Spichrz natomiast został przekształcony na budynek mieszkalny i użytkowany jest przez właściciela gorzelni. Dawniej elementem ogrodzenia dworu były słupki z cegły. Aktualnie posiadłość otacza betonowy płot.
Park ma kształt nieregularny i zajmuje powierzchnię ponad 3 ha. Na jego terenie rozmieszczonych jest wiele dróg i ścieżek. Z dawnych czasów zachowała się niemalże nienaruszona aleja grabowa oraz część alei kasztanowej, które prowadzą do rzeki Ner. Pozostała również wyspa, na której niegdyś znajdował się młyn.
